You are here
Home > in het nieuws > Ontroerend en zo waar ….!

Ontroerend en zo waar ….!

Sommige mensen in mijn omgeving vragen zich af waarom iemand een hond neemt. (laat staan twee). Als je het rationeel bekijkt hebben deze mensen  een punt. Een hond bijt een mooi deel uit uw budget, het beperkt je vrijheid en een hond maakt je huis er niet bepaald properder op.. Maar deze argumenten verdwijnen in het niets met de vriendschap en de liefde die je kan voelen voor een hond.

Regelmatig geef ik lezingen en duid ik mensen erop hoe onlosmakelijk wij en honden met elkaar verbonden zijn. Wetenschappers hebben kunnen aanduiden dat honden en  mensen  emoties op dezelfde manier ervaren en dat is heel uitzonderlijk als je het vergelijkt met andere dieren.(natuurlijk wist iedereen die een hond bezit dat al veeeeel langer)  Bijkomend verkiezen heel veel honden menselijk gezelschap boven dat van soortgenoten zonder hun eigen identiteit te verliezen.

Iedereen die ooit heeft samengeleefd met een hond weet perfect waar ik het over heb. Er is een bijna perfecte symbiose tussen hond en mens. Ze zijn een onuitputtelijke bron van plezier, liefde en spel. Onderstaand artikel is hier een mooi bewijs van:

[bron HLN.be]

Julie was een jaar afgestudeerd, toen ze na een lange periode dat ze zich diep ongelukkig voelde in elkaar zakte in de keuken van haar flat in Manhattan. “Ik voelde me al een hele tijd niet lekker in mijn vel en had zelfs zelfmoordgedachten. Die dag klonk er een stem in mijn hoofd die zei: ‘stop, het kan zo niet verder’. Opeens lag ik op de grond van mijn appartement. Hysterisch wenend. Daarna viel ik in slaap. Ik heb er een hele nacht gelegen”, zegt ze.

De volgende morgen belde ze haar moeder in Ohio, die meteen in haar wagen sprong en negen uur naar New York reed om haar dochter op te halen en mee te nemen naar huis. “Ik dacht dat de warmte van mijn ouderlijke huis me zou helpen en alles zou veranderen. Maar dat was niet zo”, vertelt ze.

Ze ging bij psychiaters en therapeuten en daar ontdekte ze dat haar problemen te maken konden hebben met de moeilijke relatie die ze had met haar oudere broer, Clay. Hij was een moeilijk kind geweest en had haar geterroriseerd: hij viel binnen op haar slaapkamer, zat haar achterna met messen en sloeg haar op zeker moment zelfs bewusteloos. “Hij zei me dat ik lelijk was, een loser en dat ik beter zou opgeven. Volgens mijn therapeuten was het extreem”, zucht Julie. “Mijn ouders vertelden me achteraf dat ze niets hadden gedaan, omdat ze niet wisten wat ze moesten doen.”

Omdat ze als kind veel troost had gevonden bij haar hond, besloot ze een pup te adopteren. Ze trok naar een boerderij waar ze net een nest golden retrievers hadden. “Eén van de pups stapte op me toe, ging voor me zitten en keek naar me op. Ik tilde hem op en hij likte aan mijn neus. Ik wist het meteen: dit is hem, hij heeft mij gekozen. Ik nam hem mee en noemde hem Bunker.” Hij gaf me een doel, hij had me nodig. Dat was een gevoel dat ik al lang niet meer had ervaren En terwijl ze voor de pup zorgde, vergat ze haar eigen problemen. “Hij gaf me een doel, hij had me nodig”, aldus Julie. “Dat was een gevoel dat ik al lang niet meer had ervaren. Hij deed me ook lachen met zijn gekke streken. En als ik me toch weer minder voelde, kwam hij bij me en ging hij op mijn voeten zitten. Een hond stelt geen vragen, hij is er gewoon. Hij accepteerde me. Hij redde mijn leven, daar bestaat geen twijfel over.”

 

Maar toen hij anderhalf was, pakten opnieuw donkere wolken samen. Maar deze keer boven Bunker. “Hij kreeg heupproblemen en viel voortdurend. De dierenarts zei dat het het ergste geval was dat hij ooit had gezien en dat de hond niet lang meer te leven had. Hij stelde een spuitje voor. Maar nu Bunker míj nodig had voor de verandering, besloot ik er ook voor hem te zijn. We waren allebei kapot en ik zou hem redden. Ik wilde niet verder leven zonder hem. De inzet was dus hoog”, aldus Julie.

Ze ging weer alleen wonen en samen met haar huisgenoten organiseerde ze een benefiet om een operatie te kunnen betalen voor de golden retriever. En hij kwam er weer bovenop. Eén van haar huisgenoten – Greg – werd later haar man en samen kregen ze twee kinderen. Bunker werd een volwaardig lid van het gezin.

Tot in 2007. Toen ze zwanger was van haar tweede dochter, begon de hond plots bloed over te geven op het tapijt. De dierenarts stelde een vreselijke diagnose: longkanker. Bunker had nog hooguit zes weken te leven. “Ik was er kapot van. Maar zijn dood werd uiteindelijk een spirituele ervaring. Ik was triest, maar tegelijk dankbaar dat hij er voor mij was geweest. Ik vreesde dat ik misschien weer in een depressie zou belanden, maar dat bleek niet zo. Mijn kinderen waren er nu. Maar ik denk nog elke dag aan hem en wat hij voor mij heeft gedaan. Het helpt me nog altijd door moeilijke periodes heen.”

Categorieën

Meer artikels

Test je hond op verlatingsangst
Als puppycoach heb ik ervaren dat veel mensen niet weten wat hun pup of  hond doet indien ze overdag uit
Read more.
Hond vergiftigd door berkenboom
Deze week op facebook een geval gelezen van hondenvergiftiging door Berken.  Berkenbloemen ( die staafjes) bevatten xylitol. Ongevaarlijk voor mensen
Read more.
Olly is één jaar! Hip Hip Hoera
Olly is recent één jaar geworden. Vele klanten van puppyopvoeden.be vroegen me hoe Olly er vandaag uitziet. Hierbij enkele mooie
Read more.
Top